Wie ben ik eigenlijk?
Van “wat zullen ze er van vinden?” Naar “wat vind ik er van?”
Ik kreeg vandaag een helder moment.
Als ik mijn leven tot nu toe bekijk, zie ik eigenlijk één grote rode draad:
Ik heb heel lang geleefd naar wat anderen van mij verwachtten.
Niet bewust hoor. Het ging gewoon zo.
Eerst waren het mijn ouders
Van jongs af aan leerde ik wat wel en niet mag.
Wat goed is. Wat verstandig is. Hoe je je hoort te gedragen.
En daar ontstonden de eerste patronen.
- Wat vindt de ander ervan?
- Sssttt… niet zeggen. Dat vindt ie niet fijn.
Ik leerde rekening houden met de ander, nog voordat ik eigenlijk wist wat ik er zelf van vond.
Daarna kwam de rest van de wereld:
School, vriendjes, klasgenoten.
En de volgende patronen werden geboren.
- Doe maar gewoon. Val niet te veel op.
- Wat heb jij aan?
- Wat zullen ze wel niet denken?
Erbij horen is belangrijk. Dus je past je een beetje aan.
Vervolgens kwamen de relaties.
Ook daar leerde ik rekening te houden met de ander.
- Wat vindt hij ervan?
- Wat kan wel en wat kan beter niet?
En uiteindelijk kwamen mijn lieve kinderen.
Zij bepaalden jarenlang het ritme van mijn leven.
Zorgen, regelen, halen en brengen, en ongemerkt verdween ik zelf een beetje naar de achtergrond.
Tot op een dag… De kinderen het huis uit zijn. De relatie stopt. En het stil wordt.
Daar zat ik dan…. Ik was inmiddels ‘n jaar of 50!
En ineens was er niemand meer in huis die bepaalde wat verstandig was of wat ik wel of niet moest doen. Geen verantwoording meer, alleen ik. En dan komt die bijzondere vraag:
Wie ben ik eigenlijk?
Want voor het eerst in mijn leven mag ik iedere dag zelf kiezen.
- Wat wil ik?
- Waar word ik blij van?
- Wat vind ik leuk?
Maar ook:
- Wat wil ik niet meer?
En dat was best even wennen.
Ik had jarenlang geluisterd naar de zender “Wat zullen ze ervan vinden?”
En ineens ontdekte ik een andere zender: “Wat vind ík ervan?”
Die bestond blijkbaar al die tijd al. Ik luisterde alleen niet. 😉
En nu?
Nu ontdek ik steeds meer wie ik ben. Niet door mijn hele leven om te gooien, maar juist door kleine dingen.
- Nee zeggen
- Ja zeggen
- Alleen op pad gaan
- Iets aantrekken omdat ík het mooi vind
- Of op een gewone dinsdag denken: Vandaag heb ik hier zin in, en het dan gewoon doen
Achteraf kijk ik toch vooral tevreden terug. Iedereen die op mijn pad kwam, heeft bijgedragen aan wie ik nu ben. Maar rond mijn vijftigste kwam er een belangrijk besef:
Het volgende hoofdstuk mag ik zelf schrijven.
En misschien is dat wel het mooiste cadeau van ouder worden. Dat je steeds minder hoeft te leven naar wat anderen van je verwachten… en steeds meer mag ontdekken wat jij zelf wilt.
Dus misschien is dit ook een mooie vraag voor jou:
Niet:
“Wat zullen ze ervan vinden?”
Maar:
“Wat vind ík ervan?”
Wie weet wat je ontdekt ❤️
